Bir anda alınan kararla en sonunda gittik izledik kadife sesli Jehan'ı. Rezervasyonun önemini anladığım, alışık olmadığımız ve alışamayacağımız çok TL'li 33cl'lik Carlsberg birası ile küçük ama çok da itici olmayan Jazzstop'da izlediğimiz konserdi. "Bu gece Ortaçgiller de var" denilerek başlayan ufacık tefecik Jehan'ın kocaman sesiyle, kendimizi verebildiğimiz anlarda epeyce zevk aldığımız konserdi. Ses sistemindeki uzunca arızaya rağmen çok da bunalmadığımız konserdi. Mekanın tıkış tıkış olması ve bir popoluk yer için baya bir mücadele ettiğimiz, sahnenin en en uzaklarından dahil olabildiğimiz konserdi. Kendimizi çok da totoş hissetmediğimiz, genç nüfusun azlığıyla artık kocaman olduğumuzu doğrulayan konserdi. Sıcak kanlı yardımsever barmenin de kulaklarını unutmadan çınlatalım...
"Leyla" süperdi... Aralara serpiştirilen Ortaçgil'ler müthişti. "Neden" harikaydı. "Gidersen" finali cuk oturdu. Jehan'ın kanlı canlı sesi stüdyo kayıtlarındaki kusursuzluğu aratmayacak kadar hatasızdı. Gitarın ekiple ilk konseri olmasına rağmen(miş) uymuş da, olmuş da dedik.
Yorgun bir günün ardından, birşeylerin başladığını yada bittiğini hissettiren ikircikli duygularla dinlenen-izlenen bir konserdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder