Birileri

Ve tam da burada varoluşun derinliklerine inmeye çalışırken ben, ne kadar yüzeyde olduğumu farkettikçe ben, Cansu Yılmazçelik’in Steinbeck biyografisinden şu alıntıyı okur okur rahatlarım rahatsızca…

Ve arada bir geriye dönüp baktığı zaman aklına o ilk an geliyordu belki de; hani ‘ben gidiyorum, yapmam gereken daha önemli işler var’ dediği, diyebildiği o an… Hayallerini içinde tutmak ve herkesten gizlemek üzere değil, herkese anlatmak için kurmaya karar verdiği herşeyi bırakarak çekip gidebildiği o an… Biz düzenli ve kurallı hayatımıza tutunurken birileri vazgeçiyor böyle bir hayattan ve işte o birilerinin ‘başardığını’ gördüğümüz zaman, tüm bunları biz başarmışız gibi hissettiğimiz için böylesine mutlu oluyoruz… Birileri bizim yapamadığımızı yapıyor, birileri bizim bırakamadıklarımızı bırakarak başarılı oluyor; birileri bizim yerimize de her şeyi yüzüstü bırakıp gidiyor ve bu sayede ‘ileride yapılacaklar’ listesine yazdıklarımız konusunda daha umutlu olmamızı sağlıyor.” (-K-’dan…)