2004 konserine gidememiş olmanın burukluğuyla saldırdığım muhteşem Anathema konseriydi. Sırada beklerken karşılaşılan dostların, içmesini, özür dilemesini, paylaşmayı bilen, Anathema'nın ruhunu sindirmiş bilinçli güzel insanların ekledikleriyle yücelen süper bir konser olduğu kanısındaym. Meşrubatın birim fiyatına 5 kaat vermek yerine "Nedjima'da olalım Saklı'da girmesin" stratejisini uygulamaya koymuşken içeri giren grup üyelerinin alt kata inip işedikten sonra bardan bira alıp ortalık bi masada gayet mütevazi ve doğal tavırlarla konsere az kalaya kadar takılıp heyecanıma heyecan kattıkları konser öncesi son bir saat... VIP biletin anlamsızlığını düşünürken konser öncesi bir saat boyunca hatunu David'e kaptırır mıyız kaygısını bi kenara atıp yaşadığımız iç içe dakikalar... Düşüncelerinin albümü pazarlamak değil dinleyiciyi mutlu etmek olduğunu göstermiş playlist... Son ana kadar dayanmış ses tellerimden tekini kopartan final: Comfortably Numb... Çok anlam yüklemişim lan bu gruba ama iyiki de yüklemişim dedirten Anathema...
Anathema çalarken göbek atanların, müzikle faşizmi içiçe yaşayan nominalist tayfanın tam ortasına sıçarım işte tam da burada...
AANAT-HEMAA... AANAT-HEMAA... AANAT-HEMAA...
oradaydım. katatonik şekilde izledim. çok zaman geçmiş üstünden ya..
YanıtlaSilo esnada; grappelli & django - soft winds